สุขปานกลาง

ผู้หญิงกับแฟชั่นมักมาด้วยกันเสมอ..

ไอเรามันก้อเป็นคนนึงที่ยังไงซะ ชั้นก้อไม่ยอมหลุดเทรนด์..

แม้วัยล่วงเลยมาปานนี้..(ปานไหน!!)

ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า ทรงผม อัพมันทุกเดือน..

เงินทั้งหลายที่ทำมา หมดไปกับสิ่งนี้เสมอๆ

เชื่อมั้ยว่า..คนที่ชอบตามแฟชั่นมากๆ มักหันไปขำอดีตที่ผ่านมา

ประมาณว่า..นั่นชั้นเหรอ!!

ทำไมเมื่อก่อนมันเห่ยขนาดน้านนนนนนนนน

แต่ว่าตอนนี้ชั้นทันสมัยนะ..

และเมื่อเราผ่านเวลาไป มองย้อนกลับมาตอนนี้เราก้อขำตัวเองอยู่ดี..เฮ้อออ..

แฟชั่นนี่อะไร ก้อไม่เท่าทรงผม..

ทรงไหนที่(คิด)ว่าสวย..จัดมาหมด..

ไม่ว่าจะเป็น ย้อมผมสีช็อกกิ้งพิงค์(สีชมพูกับสีช็อกกิ้งพิงค์ ต่างกันนะ!!)

ล่าสุด..เป็นทรงอะไรไปไม่ได้นอกจากทรง..Mushroombob..(หรือทรงหัวเห็ด..หรือกะลาครอบนั่นละ)

อันนี้จัดมาเต็ม..เอาหนังสือแบบไปเลย..

น่าดีใจตรงที่มีช่างประจำที่แสนจะเข้าใจเรา..

และตัดเก่งมากๆ..ชี้ทรงไหน ได้ทรงนั้น..

..(บางร้านบอก น้องคะ ทรงนี้ ไม่เหมาะกับหน้าน้องเลยนะคะ..ซึ่งมันอาจจริงแต่เราไม่ยอม)

><'

ตัดออกจากร้านมา ด้วยความมั่นใจเกินร้อย..เพราะชอบเหลือเกิน

แต่ก้อเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา..

ลูกค้าที่ร้านบอก..ทรงอะไรเนี่ยพี่..ที่ไหนเค้ารับตัดให้พี่เนี่ยยยยย..

บ้างก้อว่า..พี่ สมองบวมเหรอ!!!!!

โอยยยยย...นี่ปากคน จะว่าให้ตายกันไปต่อหน้าเลยหรือ..

ดีนะที่เรามีคาถาประจำใจ...ท่องไว้ ท่องไว้..

ใครว่าไม่สวยช่างมัน..ชั้นชอบบบ!

.........

พอครบเวลา 2 เดือน ก้อเป็นหน้าที่ที่เราต้องหาทรงผมใหม่ๆ..

เพื่อไปตัดอีกที..

นี่ก้อเดือนกว่าแล้ว...เอาละ..คราวนี้..ทรงไหนดี...

นี่แค่เรื่องผมนะ..(มิใช่เรื่องคุณ..เฮ้ยยย!)

คนเราจะเป็นแฟชั่นนิสต้า(ตามประสาเรา..)

มันต้องมากกว่านี้..

ทั้งเสื้อผ้า หน้า ผม..อย่าได้ขาด..

แอสเซสเซอรี่..จัดหนักๆ..

เอาเป็นว่า คราวหน้า ค่อยมาบ่นเรื่องอื่นๆแล้วกัน..

คุณ..

ไป..

ทะเล..

กับ..

ครอบครัว..

ครั้งสุดท้าย..

เมื่อไหร่กัน..

ถ้า..

จำไม่ได้..

ลองไป..

อีกซักครั้ง..

คุณจะสุข..

ทั้งที่ต้องนั่งรถเบียดกัน..

คุณจะสุข..

ทั้งที่อากาศแสนร้อน..

คุณจะสุข..

แม้คุณจะไม่ได้ออกไปเล่นน้ำ..

คุณจะสุข..

เพียงแค่คุณมีเวลาอยู่ด้วยกัน..

สุดท้าย..

คุณให้ความสำคัญกับคนในครอบครัว..

ครั้งสุดท้าย..

เมื่อไหร่..??

 

 

น่าแปลกที่เรื่องบางเรื่อง..คนบางคน...ผ่านวนเข้ามาในชีวิตเรา

น่าแปลกที่บางทีเค้าสามารถทำร้ายจิตใจเราได้ซ้ำๆ..

น่าแปลกที่เราไม่เคยชินกับความรู้สึกเสียใจแบบเดิมๆซักที..

บางทีคน คนเดิม..

ผ่านมาให้เราเรียนรู้ครั้งแล้วครั้งเล่า..

แล้วเค้าก้อไป..

บางทีเค้าเข้ามาเพียงแค่สร้างความคุ้นชินให้เกิดขึ้นในจิตใจเรา..

จนเรารู้สึกว่า มีอะไรบางอย่างกำลังบังเกิด...

แล้วเค้าก้อจากไป.....

เหลือไว้เพียงความรู้สึก...ที่คอยบอกเราว่า..

จงทำใจให้ชิน..........ซักที

และรอ....วันที่เค้าจะกลับมาทำร้ายเรา...ซ้ำๆ...อีกที...

น่าแปลกที่เรามักรู้ตัว....ว่าโดนทำร้าย..

น่าแปลกที่เราไม่เคยออกมาจากมันได้...ซักที...

มันไม่ได้เป็นวันวิเศษอะไร..

มันไม่ได้มีเรื่องใหญ่ใด ใด..

มันก้อเป็นแค่วันที่พวกเราทั้งบ้านได้อยู่กันพร้อมหน้า..

วันที่ป๊ากลับมาบ้าน

วันที่พี่ชายกับพี่สะใภ้มาช่วยกันทาสีร้านใหม่...

วันที่แม่ปอกมาม่วงเดินถือไปให้เรากินกันที่ร้าน..ตอนที่เรากำลังเหนื่อยๆกันอยู่..

วันที่เราทำงานเสร็จแล้วนั่งท้ายรถกลับมาบ้านพร้อมกัน..

วันที่เรามานั่งหน้าบ้านเพื่อรอที่จะไปกินข้ามต้มที่ร้านข้างทางด้วยกัน..

วันที่เราทุกคนเฮฮา..ว่าหลานสาวคนเดียวในบ้านขี่จักรยานได้แล้ว..

วันที่เราไปนั่งกินข้าวกันพร้อมหน้า..แล้วนั่งเฮฮาด้วยกัน..

วันที่ป๊าเราสั่งของกินเป็นปลาเค็มทอดยำ

วันที่แม่บอกว่าจะยำทำไม...มันเผ็ดเดี๋ยวก้อกินไม่ได้อีก...(แต่หันมาพูดกับเรา)

วันที่แม่บอกว่า..ให้พ่อเค้ากลับมาอยู่บ้านก้อได้นะ..แก่กันแล้ว..ยังไงเค้าก้อเป็นพ่อเรา..

วันที่เรารู้สึกว่า...ครอบครัว..ช่างเป็นคำที่ยิ่งใหญ่จังเลย.....

วันนี้....เป็นวันที่เรามีความสุข.....จริง..จริง..